Renee: Ibiza 2018

Ibiza Vuelta 2018.

Ik heb het vorig jaar na de laatste etappe beloofd; ‘volgend jaar ga ik weer!',... dus daar zit ik dan, aan het strand op Ibiza (súper vervelend..). Morgen start de eerste etappe vanuit Ibiza stad. 
3 Dagen, 205,5 km en 4810 hoogte meters, je moet er zin in hebben.

“trainen is voor talentloze”, een welbekende uitspraak van mijn vader. Nou pap, ik zal je vertellen, ik heb dus geen talent, en dan zit er maar één ding op: TRAINEN!! En dat heb ik dan ook zo goed mogelijk gedaan. Na vorig jaar wist ik dat er iets moest gebeuren… het rijden van deze wedstrijd, samen met je moeder is onwijs gaaf maar tóch iets minder gaaf als je er dan finaal door je moeder wordt afgereden. Genoeg reden om er dit jaar keihard voor te gaan!!

Goed trainen voor deze wedstrijd is best wel lastig vooral omdat het parcours niet te vergelijken is met de omstandigheden die we in Nederland gewend zijn. De klimmen zijn steiler (lees: VEEEEEL steiler) langer (lees: oneindig) en technischer. Ik heb dit jaar het strandseizoen gereden en had daardoor een goede basisconditie en al veel kilometers op de fiets gemaakt. De laatste paar maanden heb ik vooral veel met Ronald getraind op het parcours van Schoorl, daarnaast veel trainen op Zwift en krachttraining. Daardoor nog een paar kilootjes afgevallen dus ik voel me fit.

Gister na aankomst in Ibiza meteen even de fiets gepakt een rondje gereden, 40 kilometer 700 hoogtemeters. Dat ging lekker dus ik heb vertrouwen..

Ondanks alles ben ik natuurlijk onwijs zenuwachtig voor morgen. Ik weet wat me te wachten staat en het wordt afzien. Ik zal het vervloeken maar probeer er ook van te genieten! Ik laat uiteraard weer weten hoe het is gegaan. Voor nu: Duim voor me! X Renee

 

De afgelopen dagen waren weer een rollercoaster.. Één ding kan ik met volle zekerheid zeggen; trainen helpt wel degelijk prestaties te verbeteren.
Ik voelde het de eerste dag meteen in de eerste klim.. meer kracht in de benen, minder snel buiten adem en een veel positievere mind set. De eerste dag was echt een overwinning, het ging onwijs lekker, met zowel klimmen als dalen was ik enorm gegroeid. Zo wonnen we bijna 2 uur tijdsverschil met het jaar ervoor. Na 60 km met 1400 hoogtemeters kwam de finishlijn eindelijk in zicht. Het gevoel was nog steeds goed, natuurlijk deed alles me zeer maar voelde me nog sterk. Op naar dag 2!!
Start van dag 2 was goed.. de benen voelde wel wat zwaar aan maar na de eerste kilometers op de weg was ik goed warm gereden en klaar voor de 83 km en ruim 1950 hoogtemeters.
Na 45 km miste ik een afslag tijdens het afdalen waardoor ik vervolgens weer een heel stuk terug omhoog moest fietsen, balen dus. Ik merkte dat ik vanaf dit moment het wat zwaarder begon te krijgen zowel klimmen als dalen viel me tegen. En de gedachte dat er nog 37 km gereden moest worden hielp hier ook niet echt in mee. Vanaf dat moment heb ik alles bij elkaar gescholden en aan alles en iedereen een hekel, en natuurlijk vond de organisatie het nodig om er nog een paar onmogelijke klimmetjes in te gooien. Door de afgelopen weken hard getraind te hebben kon ik het wel volhouden tot de finish en kwam aan al dat gescheld snel een einde. Me ritme weer terug gevonden en vol gas naar de finish geknald. Finish lijn wederom in zicht en helemaal naar de “bami” over de streep.
De laatste dag begon ik al met afzien zodra ik wakker werd. Het zitvlak heeft de afgelopen dagen behoorlijk te lijden gehad en het vaseline potje begon aardig leeg te raken. Met pijn en moeite weer op het zadel geklommen om weer 55 km en 1100 hoogtemeters te bedwingen.
Prachtige etappe langs de kust van Ibiza bracht de positieve mind set weer helemaal terug en de pijn aan het zitvlak was ik snel weer vergeten. Na ongeveer de helft werd ik tijdens het afdalen wat te mans en dit werd snel afgestraft. Tijdens een van de vele afdalingen moest ik uitwijken voor iemand die plotseling stopte en hierdoor vloog ik de afgrond in. Mijn leven flitste aan me voorbij maar gelukkig lag ik maar 3 meter lager, en kwam ik er met wat schaafwonden goed vanaf. Ik moest van mezelf meteen weer op de fiets klimmen om te voorkomen dat ik er helemaal niet meer op durfde. De laatste kilometers van de derde en tevens laatste etappe met wat angst in het lijf uitgereden. De finish over met een goed gevoel! Toch weer geflikt, trots op mezelf en op naar volgende uitdaging, suggesties zijn welkom!!?
Graag wil ik iedereen bedanken die me geholpen hebben met de voorbereidingen, zonder jullie was het nooit zo goed gegaan! En natuurlijk bedankt voor mijn allerliefste moeder, we hebben deze 3 dagen als buddy’s gereden en ik ben weer mega trots op je! Als enige moeder dochter team hebben we weer laten zien wat we waard zijn! Op naar volgend jaar!