Renee: Ibiza Day 1,2&3

Dag 1 Ibiza Vuelta. 

Dit was niet normaal. Ik vind het moeilijk te omschrijven wat ik vandaag heb meegemaakt. Het is gewoon niet uit te leggen. Zwaar is een understatement. Een aantal mensen om me heen hadden deze wedstrijd al eens gedaan en die zeiden me al hoe mega zwaar het was. Ik probeerde het me voor te stellen maar echt alles wat je denkt dat het is dat moet je keer 10 doen en dan ben je er nog niet. Klim na klim na klim totdat  je er helemaal niet goed van wordt. Na iedere bocht denk je dat je er bent maar nee natuuuurlijk er kwam nóg een klim. Over rotsen, bergen door water het kan allemaal niet gek genoeg. Het afdalen ging me gelukkig goed af de kracht in mijn armen was door de crossfit top en ik kon het goed houden. Ik was niet bang en dat heeft me gered. Het laatste stuk was een absolute nekslag, ik kón niet meer maar je wilt door een gevecht met jezelf alles in me zei: Wat ben je nou in vredesnaam aan het doen? Stop ermee, ga naar het strand bestel een cocktail.. Maar nee kom op Renee je kan dit! Je gaat het halen.  

Dag 2 Ibiza Vuelta.

Na de ‘hel’ van gister was ik nogal sceptisch over de etappe van vandaag. Met in gedachte dat deze etappe nog zwaarder was dan de etappe van gister had ik er weinig vertrouwen in. In de laatste kilometers van gister dacht ik echt: morgen ga ik niet, ze zoeken het maar uit. Maar goed ik wilde het op zijn minst proberen. Met het motto: als het niet gaat stop ik gewoon stond ik aan start. Door de spierpijn van gister in de benen waren de eerste kilometers erg zwaar en dacht ik ‘dit wordt he-le-maal niks’. Toch vlogen de eerste 20 kilometer voorbij en ik voelde me boven verwachting goed. Mijn benen had ik aardig los gereden en de positiviteit lachte me tegemoet. Dit gaat me misschien tóch lukken. Verstand op nul en gewoon gaan dacht ik. Voor ik het wist waren we al op 40 kilometer en ik voelde me nog steeds goed. De rit was zwaar maar het viel me een stuk beter dan gister. De route was prachtig, een mega uitzicht langs de mooiste plekken van Ibiza maakte een hoop goed. Met tranen in mijn ogen de finish over, ik heb mezelf overtroffen, dat ík dit kan. Grenzen verlegd weer vandaag. Wauw. Trots en op naar morgen! 

Dag 3 Ibiza Vuelta.

Na het uitrijden van dag 1 en 2 was het niet de vraag of ik deze etappe ging uitrijden maar hoe. Na inmiddels bijna 12 uur op de fiets te hebben gezeten wil je niet weten hoe de beentjes en de billen voelen.. Maar hoe mega gaaf is het als je kan zeggen dat je deze 3 daagse wedstrijd hebt volbracht. Dus vol goede moed ging ik vandaag van start. De eerste kilometers begonnen met een klim en geloof me dat was niet heel fijn. De benen waren zuur en ik was amper vooruit te branden. Na ongeveer 10 kilometer merkte ik dat de benen beter begonnen te voelen en ik voelde me goed. Deze etappe was gelukkig een stuk minder heftiger als de etappes hiervoor, maar absoluut geen makkie. Na bijna 4 uur kwam de finish in zicht. Een euforisch gevoel en een top ontvangst door al mijn fietsmaten! Gewoon gehaald! Dit pakt helemaal niemand me meer af. Het was zeker geen eitje maar ik heb het wél geflikt en dat kan absoluut niet iedereen zeggen. De ibiza vuelta een absolute rollercoaster en tijdens deze dagen had ik je niet steeds het zelfde gezegd, want ik heb het vervloekt; maar.. Een aanrader! Ik wil iedereen bedanken die me heeft geholpen met de voorbereiding. Maar in het bijzonder mijn moeder, mijn buddy deze 3 dagen, ik was niet altijd even gezellig maar je hebt me er echt doorheen gesleept. Wat ben ik gelukkig met een moeder zoals jij, dat doe je toch maar weer even en ik kon je absoluut niet bijhouden! Ibiza Vuelta je was gemeen je was meedogenloos je was mooi maar vooral heel bijzonder! En ik ga het toch zeggen: TOT VOLGEND JAAR!!!